Sosyal Medya Nereye?

Ben toprak bir evde doğdum. Köyde elektrik, yol, evlerde su yoktu. Televizyon hayali şimdinin uzay gemisi hayali gibi uzaktı. Annem ve babam haftasonu ilçeye gider ve  o haftanın tüm günlük gazetelerini bir kerede haftalık olarak alırlarmış. Gırgır ve Hayat dergilerini takip ederler, radyoda arkası yarın ile eğlenirlermiş.

Sonra elektrik geldi. Ardından televizyon. O da malumunuz üzere en geç saat 11:00'de İstiklal Marşı ile kapanırdı. Medyanın gücü vardı. Çoktu. Ama bu güç genel anlamda devlet erkanının elindeydi.

Sonra inanılmaz bir hızla oldu herşey. İlkokulda elektrik yaygınlaştı ve artık daha az kesilir oldu. Ortaokuldayken bilgisayar yavaş yavaş evlere Commodore 64 ile girmeye başladı. Lisede bilgisayar kursları patlamıştı. Üniversitede ödevlerimizi bile daktiloda değil, bilgisayarda yazmaya başlamıltık. MS Dos artık lugatimize girmişti. Cep telefonları cebi kabarık kişilerin ellerinde görülmeye başlanmıştı. Radyo altın çağının sonlarında yeni bir patlama ile parlıyordu.

İş hayatımın başında fax hala işin çoğunu görse de, bilgisayar başköşeye yerleşmemin arefesindeydi. Hala dosyalarda arşivlesek de bilgileri, kapasitesi pek sınırlı disketler de masalardaki yerlerini almaya başlamıştı. İlk özel televizyonlar ve ardından pıtırak gibi gelen kanallar.

Sonra bir kopuş. Ne ara Windows işletim sistemi, ardından mail trafiği... Herkesin elinde cep telefonu! O ara bir yerlerde herkesin elinde cep telefonları... Şimdilerde akıllı telefonlar, androidler, tabletler, IPhone'lar, IPad'ler...

Ve içerikte sonsuz bir evren... Sayısız kanal. İnternet ile erişilen akıl almaz sonsuzlukta ve derinlikte bilgi. Bu bilginin anonim ve bireysel paylaşımı. Facebook, Twitter...

Derken medyanın gücünün, bireylerce keşfedilmesi. Bireylerin organize olma kapasiteleri. Bireyin gücü. Akıldan geçenin, gönüllerde olanın bir anda gerçekliğe dönüşüvermesi. Starlık. Popülerlik. Varoluşun dayanılmazlığı...

Gamze'ye ve onun gibilere yardım ederken bu gücün kullanılması, bunun kadınların/annelerin organizasyonunda olması beni çok mutlu, huzurlu kılıyor; hayretler içinde bırakıyor. Ne güzel...